Wow zeg, dit wordt nog wat! De vogels hebben vandaag de extra voederplekjes ontdekt, die ik gisteren op de rand van mijn balkon heb bevestigd.
De stadsduif kwam eerst. Voor haar was het bakje wel wat klein, het werd wat onhandig balanceren. Maar toen de halsbandparkiet ook wel een plekje wou hield ze moedig stand. De parkiet maakte beslist het meeste kabaal, en kwam aardig agressief uit de hoek, maar de duif hield rustig en waardig overwicht!
Voor het fotograferen zaten of hingen nog wel wat dingetjes in de weg, die dichter bij het raam stonden of hingen. Die heb ik inmiddels uit de zichtlijn geplaatst… Nog geen ‘wedstrijdwaardige’ foto’s wat kwaliteit betreft, en misschien zal dat ook wel niet lukken: het blijf fotograferen door glas, en tegen het licht in. Maar als observatiefoto’s toch best leuk, vind ik. Het begint nu toch echt op een vogelfotografie-hut aan huis te lijken. Nu verder nog wat props zoeken om het decor nog aantrekkelijker / natuurlijker te maken. En dan vooral proberen de vervelende reflecties in het raam te omzeilen. Alle foto’s gemaakt vanaf mijn vertrouwde plekje, in mijn huiskamer op de bank! 😀
Ik zal deze week maandag, meteen na de eerste sneeuwval dit jaar, vast niet de enige fotograaf zijn geweest die erop uit trok met de camera… Zo’n dikke laag hebben we in jaren niet gehad, en dat leverde fantastische plaatjes op! In mijn ‘local patch’ : Bijlmerweide in Amsterdam Zuidoost kon ik deze blauwe reiger fotograferen – eerst vanuit de verte, in het landschap vlakbij het water, in de vallende sneeuw. Later kwam hij ook geleidelijk dichterbij.
Nadat hij me een tijdje vanop een afstand had gadegeslagen, en daarna tot mijn verbazing recht op me af kwam lopen, week hij laatste moment toch uit en liep toen met een statige, doelbewuste stap in een omcirkelende beweging om me heen.
Daar bleef hij ook weer stilstaan, me nauwlettend gadeslaand… zo dichtbij inmiddels, en zo relaxed, dat ik er met de tele-zoom makkelijk een close-up van kon maken…
Een bijzondere ervaring: beslopen door een reiger. Pas veel later realiseerde ik me dat hij, door de plastic zak omheen mijn camera, waarschijnlijk dacht dat hij gevoerd zou worden… Bedel-reiger dus! 😀 Jammer voor hem: voer had ik ook al niet bij me. Maar ik hield er wel een mooie reeks foto’s aan over!
En de reiger? … toen hij eenmaal echt overtuigd was dat ik hem niets te bieden had ging hij op de vleugels, en wiekte langzaam weg, op zoek naar een hapje wat verderop!
Tijdens onze dag in de vogelfotografie-hut in Kalmthout was het voor mij vooral de jonge roodborst, volop in de rui, die de show stal. Hij leek uiterst verbaasd toen het plots keihard begon te regenen… Misschien wel zijn eerst zomerse stortbui??
Grenspark Kalmthoutse Heide is een natuurgebied gelegen aan weerszijden van de Belgisch-Nederlandse grens en beslaat circa 60 km². Het kenmerkt zich door de grote diversiteit in het landschap. Deze enorme diversiteit is van grote ecologische en cultuurhistorische waarde. Weidse, ongerepte landschappen van heide, vennen, duinen, bossen, weilanden en polders wisselen elkaar hier af. Hier leven zeldzame planten en dieren in vrede. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Grenspark Kalmthoutse Heide deel uitmaakt van het Natura 2000-netwerk dat de belangrijkste natuurgebieden in heel Europa duurzaam beschermt.
Tijdens mijn wandeling door de Kalmthoutse Heide deze week ging ik eerst een kijkje nemen in de Putse Moer, een moerassig heidegebied. Via de website van observations.be had ik op voorhand al gezien dat daar zilverreigers gesignaleerd waren, dus ik was op mijn hoede. Nog voordat ik het ven bereikte zag ik een grote zilverreiger opvliegen. Op het water zag ik nog een groep vogels foerageren, maar ik wist dat die ook op hun hoede zouden zijn. Voorzichtig, laag achter de struiken blijvend, probeerde ik wat dichterbij te komen, de camera in de aanslag. Het resultaat: een serie foto’s van de grote en kleine zilverreiger, waarop het verschil tussen beide soorten goed te zien is.
De Putse Moer, Grenspark Kalmthoutse Heide – landschap
Op Vogelbescherming.nl lezen we:
Grote zilverreiger Westelijke Grote Zilverreiger, Ardea alba – Reigers (Ardeidae)
Grote witte reiger, die voor weinig vergissing kan zorgen. Lange gele snavel en doorgaans zwarte poten. In de broedtijd worden gedurende een korte periode de poten rood en de snavel zwart. Geen verschil tussen mannetje en vrouwtje.
Op zijn hoede…Langzaam en statig verdwijnt hij … Op zoek naar voedsel aan de rietkantGrote Zilverreiger in het water van de Putse Moer
Kleine Zilverreiger Egretta garzetta – Reigers (Ardeidae) Rode Lijst
De kleine zilverreiger is een bewoner van lagunes, moerassen en andere gebieden met ondiep zoet of zout water. In Nederland is de kleine zilverreiger zeldzamer dan zijn familielid – de grote zilverreiger. De kleine zilverreiger is een opvallende witte reiger die zich het best onderscheidt van de grote zilverreiger door zijn gele tenen, veel kleiner formaat en kortere nek. Meestal heeft de kleine zilverreiger een zwarte snavel en de grote een gele, maar dit hoeft niet altijd het geval te zijn.
Voor Straat-zondag heb ik vandaag enkele zomerse Dam-verhalen opgedolven. Straatfoto’s gemaakt enkele maanden geleden, op de Dam in Amsterdam (juli 2014).
Foto gemaakt in Dierenpark “De Oliemeulen” in Tilburg, 22 september 2014
De grijze kroonkraan (Balearica regulorum), ook wel kroonkraanvogel genoemd, is een grote waadvogel uit de familie van de kraanvogels, die van nature voorkomt in oostelijk en zuidelijk Afrika. Hij leeft vooral op graslanden, landerijen en drassige gebieden. Grijze kroonkraanvogels zijn de enige kraanvogels die regelmatig in bomen zitten. Ze eten insecten en kleine zoogdieren die ze vinden bij kudden hoefdieren die ze wel eens volgen. Buiten het broedseizoen leidt de vogel een zwervend bestaan. Het zijn standvogels.
De Kroonkraanvogel is de nationale vogel van Uganda, en komt voor op de vlag en het wapenschild van dat land.
De vogel komt nog vrij algemeen voor over het grootste deel van zijn woongebied, maar wordt bedreigd door hert verdwijnen van moerassige graslanden ten gevolge van irrigatie, door overgrazing en door overmatig gebruik van pesticiden. In 2012 werd de status van Kroonkraanvogels op de Rode Lijst van bedreigde diersoorten (IUCN) verhoogd van kwetsbaar naar bedreigd.”
Een andere kleurrijke vogel die ik fotografeerde in Pairi Daiza, een prachtige thematische zoo in Brugelette, België
Deze Geelvleugelara leeft in de groenblijvende bossen in de tropische regenwouden van Latijns America, maar is in aantal en verspreidingsgebied sterk teruggedrongen. Oorzaken zijn de vernietiging van het biotoop en het verzamelen van exemplaren voor de handel in exotische dieren. Deze kleur staat op de IUCN lijst van bedreigde soorten, status: least concern . (Bron: Wikipedia)
Deze sneeuwuil was gefotografeerd in Pairi Daiza, een prachtige thema dierentuin op het domein van een voormalige abdij in Brugelette, België.
‘De sneeuwuil (Bubo scandiacus, synoniem: Nyctea scandiaca) is bij uitstek een toendra-uil. Zijn verspreidingsgebied is het uiterste noorden van Azië, Europa en Noord-Amerika. Daar leeft de overwegend witte sneeuwuil op de toendra, op zoek naar knaagdieren, zoals muizen en lemmingen. En daar nestelt hij.’ (Bron: Wikipedia)
